RSS  

اميد گمشده ي من در آرزوي که هستي؟

منم به ياد تو اما تو ياد روي که هستي؟

براي گريه ي من ،بهترين بهانه تويي تو

تو اي بهانه ي گريه ،اکنون به کوي که هستي؟

به ياد خويشتن بياور که روزي من آرزوي تو بودم

اکنون که عهد شکستي، تو آرزوي که هستي؟

به شهر زهر فروشان ،به جستجوي وفايم

 
تو اي وفا ننموده ، به جستجوي که هستي؟

نگاه گرم تو با من ، فسانه گري وفا بود

تواي فسانه ي هستي، اکنون درخيال که هستي؟

   دوباره شب شده تو ،سينه دل گرفته 
   

 دوباره بغض توي گلو واسش شکسته
    

        دوباره کبوترا به ياد اون پريد

    پر زدن تا که به اوج آسمونا رسيدن
 

 به خودِ خدا رسيدن ،به خودِ خدا رسيدن    
          

               علي جانم،علي جانم
         

            حرمش عطر گلاي ياسُ داره
     

         دوره اون لاله ي عاشق خونه داره

واسه اون محراب مقدس که پر از عشقهاي پاکِ

                     دلم گرفته...
         

             دلم گرفته باز،دلم گرفته..

ميعاد نخاولي

          دلم گرفته،دلم گرفته
     

 حديث غربت يه فصل سرده
   

   تو شهر قصه ،پري ديگه نيست 
  

   ديگه کسي نيست با من بخونه 

                ....کدوم ترانه

     ....واسم بهونه....مي تونه باشه

  ....تو فصل غربت .... تا من دوباره

...بهاري باشم،تاغربت از من

                فراري باشه

                 آروم  آروم 

 
    نشستي توي قلبم،چه ساده باورم شد

 که گفتي تا هميشه،بي تو زندگي نمي شه  

        !ديدي رو حرفت نموندي 

             !منو تنها گذاشتي

حالا با همين ترانه مي خوام باز برات بخونم

                  ...آروم  آروم

 امير نخاولي  ( کاری از برادران نخاولی)

• من و تو ماه و تصويرش در آبيم
•  
    من و تو جان هر عشاق نابيم
•  
  مرا هر کس کنارت ديده،ديده است
•  
   که يک تصوير گيرم در دو قابيم .......
  

خانه ات تاريک است؟

خورشيدي در پاکت مي گذارم و

به اسمانت روانه مي کنم

ستاره ي کوچکي در کلمه اي بگذار و

به اسمان کويرم روانه کن

آه من بسيار تاريکم

 

 برکه اي در همين نزديکي است 
       

   با نيلوفري در آن  
   

    در انتظار ديدار ساحل 
            

   .....آه 
       

   چه انتظاري عبث 
     

    هرگز نشود اين ديدار

تا زماني که اشک برگهايش در برکه جاريست 
        

  .....نرسد به ساحل

صبحدم که عزم سفر کردي 
    

   با نسيم هم پا شو    

با نواي ساز سارها راهي بهاران شو 
  

   در بهاري که مي رسي 
  

  گل خورشيد آرزوهامان 
  

   و شايد کبوتران اميد 

 سر راه تو و نسيم بسوزانند عود 
 

    پس بيا همراه بوي عود

از همين روزن گشوده به دود 
     

  زير اين چرخ کبود 

   سر راهت شکوفه هاي بهار 
 

  گريه سر مي دهند با دل شاد 

  !گريه ي شوق با تمام وجود 
 

 چند صباحي که آيي ميي رسي

 

مي رسي به خانه ي وجود 
      

    ......آري

!خانه اي که بي وجود تو فرسود

 

 شعر من کوچه ي پيچاپيچي است 
 

   .....کوچه باغيست  
    

    که تنها يک شب 
 

  تو از اين کوچه گذشتي آرام
 

 تو از اين کوچه گذشتي مغرور    
 

     ....سالها مي گذرد

    سالها در گذر کوچه نگاه ديوار 
  

  ديده بس رهگذران را خاموش 

    ديده بس رهگذران را پر شور 
  

  نيک اين رهگذرد يکشب از اين 
     

     ....کوچک من 

جاي پاي تو در اين کوچه به جا مانده هنوز

  و سرود بي خيالي قبيله ي ليلي    
              

  ........اما من  
     

 اگر کفني مي داشتم نگاهت مي کردم و مي مردم

بي تاب........بي تاب

خزان گشتي ،خشک گشتي  
       

    او.... فتان 

شرم يک قطره ي اشک.... سرد بي مهتاب